مراسم ازدواج                          بازگشت

**************************************************


1- (دیدن دختر) یا به گویش محلی (قزبگنماغ)

نخستین مرحله درازدواج دیدن و پسندیدن عروس می باشد که این امر در سنقر از اهمیت ویژهای بر خوردار است .

دیدن دختر (عروس آینده) اغلب از جانب خانم هایی که با پسر(داماد)خویشاوندی نزدیک دارند انجام می گیرد که در این اثنا تحقیقاتی نیز به لحاظ سلامت جسمی وروحی دختر طرزبیان ورفتار و نحوه امور خانه داری ، اصالت ونجابت خانوادگی و...صورت میگیرد.

 پس از اینکه عروس آینده مورد پسند وقبول بستگان داماد قرار گرفت ترتیبی را فراهم می نمایند که داماد نیز همسر آینده خود را ببیند واز خصوصیات جزئی او مطلع شود و چنانچه او را پذیرفت مرحله خواستگاری آغاز میشود .

 


2- خواستگاری یا به گویش محلی (الچیلوغ)

این مراسم با حضور بستگان درجه اول داماد وگاهاً خود داماد با اطلاع قبلی در خانه عروس انجام می شودکه با مراسم بسیارساده ای همراه است برای آگاهی از خصوصیات اخلاقی یکدیگر لحظاتی باهم گفتگو می کنند.پس از اعلام رضایت طرفین از این وصلت معمولا سیاهه ای از جانب خانواده عروس برای خانواده داماد ارسال می شود تا به روئت خانواده داماد برسد.

 


3- در گذشته مراسم دست بوسی یا(ال ماچ ایلماغ) نیز مرسوم بوده که درآن بزرگان طرفین در خانواده عروس جمع میشوند و نسبت به جزئیات این وصلت تصمیمات لازم را اتخاذ می کنند وبنا به قولی حرف آخر را می زنند و در آخر داماد به دست بوسی بزرگان می پردازد.که این مراسم سالهاست از بین رفته است.

 


4- مراسم خرید یا به گویش محلی (رخت وطلا گئوتماغ)

دراین مراسم دو نفر از طرفین به همراه عروس وبستگان درجه اول داماد به بازار رفته ونسبت به خرید وسایلی از قبیل طلا، لباس، آینه و شمعدان و... اقدام می نمایند .

 


5- عقد کنان یا (کوین کسماغ)

گاهی بدون مراسم جشن در دفترازدواج با حضور تعداد اندکی از اقوام طرفین انجام میشود و گاهی طی مراسمی جشن با حضور اقوام طرفین در خانه عروس برگزار می گردد و این آئین گاهی با پاگشایی داماد نیز همراه است .


اقلام خریداری شده در این روز به خانه عروس منتقل و زیور آلات در حضور شرکت کنندگان و در کنار سفره عقد به عروس اهدا می شود و هر کدام از بستگان نزدیک پا تختی خود را اعلام و اهدا می نمایند.


چنانچه فاصله عقد تا عروسی به عید یا چله زمستان و یا به ماه رمضان برخورد کند هدایا وتحفه هایی به عنوان عیدانه ، چله دانه برای عروس فرستاده می شود.


چند روز پس از عقدکنان اقوام عروس هدیه ای به عنوان مبارک باد یا
(مبارک اوسی) با خود به خانه داماد می برند و اقوام داماد نیز پس از چند روزی هدیه خود را به همین عنوان به خانه عروس می برند.

 


6- مراسم صلاح و مشورت یا (مصلحت آشی)

در این مراسم بزرگان فامیل به صرف شام دعوت و پس از صرف غذا نسبت به زمان و مکان و چگونگی برگزاری مراسم و تعداد مدعوین و سایر جزئیات عروسی مذاکره و پس از مشورت اتخاذ تصمیم می نمایند.

 


7- مراسم دعوت گیری یا (پاکت یازماغ)

دو شب قبل از شب حنا بندان تعدادی از بزرگان قوم در خانه داماد جمع می شوند و نسبت به تهیه لیستی از مدعوین وآماده کردن دعوتنامه ها اقدام می نمایند.


لازم به ذکر است که تعدادی دعوتنامه سفید از طرف داماد برای خانواده عروس فرستاده می شود تا بنا به مصلحت از بستگان خود دعوت نمایند ویا فهرست افراد مورد نظر را قبلا در اختیار داماد قرار می دهند تا در زمان دعوت گیری از آنها هم دعوت به عمل آید

پس از اینکه دعوتنامه ها آماده شد افرادی که با مدعوین و آدرس آنها آشنایی دارند وظیفه رساندن دعوتنامه ها را به مدعوین بعهده  می گیرند در گذشته که کارت دعوت چاپی وجود نداشت دعوتنامه ها به وسیله افراد خوش خط فقط برای آقایان نوشته و فرستاده می شد و از خانمها بصورت شفایی دعوت گیری بعمل می آمد.

ضمناًبرای رساندن دعوتنامه ها از افرادی استفاده می شد که شغل آنها پخش دعوتنامه بود و با اکثر مردم ونشانی آشنایی کامل داشتند و به (پاکت پائیل ین)معروف بودند.



8- (اتاق گجه سی )

این مراسم که اخیرا به ندرت از آنها یاد می شود شب قبل از حنا بندان بود که تعدادی از جوانان در خانه داماد جمع می شود وبا گفتگوهای مناسب سن و سال خود ساعات خوش را در کنار داماد می گذرانند و به اصطلاح آخرین شب تجرد داماد را جشن می گرفتند .اغلب این ضیافت با نوازندگی وآواز وپایکوبی نیز همرا بود و با نقل و شیرینی از مهمانان پذیرایی میشود .

 


9-مراسم حنا بندان یا(خنه بنان)

این مراسم از اهمیت ویژهای برخوردار است و معمولا سعی می شود که بنحو احسن انجام شود .
در این شب هر کدام از طرفین اقوام و بستگان خو را در خانه خود به شام دعوت میکنند و پس از صرف شام آماده برگزاری مراسم می شوند اقوام داماد قبل از حرکت به طرف خانه عروس نسبت به تهیه و ارسال شیرینی و میوه لازم جهت پذیرایی از میهمانها اقدام می نمایند و بعد مشغول چیدن(خوانچه)می شوند که به زبان محلی
(خون)گفته می شود خوانچه یا خون شامل حنا و نقل و شیرینی ،نخودچی و کشمش ،قند،شمع ، ...می باشد.که همه آنها را در یک سینی بزرگ می گذارند و ابتدا مادر و بعد بترتیب خواهران و عمه و خاله داماد با صلوات سینی مذکور را روی سر خود می گذارند و به همراه چراغ روشنایی با مدعوین به خانه عروس می روند و در مسیر خود پیوسته صلوات می فرستند و خوانچه را روی سر یکی دیگر از زنان همراه می گذارند .

وقتی که به خانه عروس رسیدند بستگان عروس به استقبال آنان می آیند و با هلهله و شادی چندین بار خونچه را در میان جمع حاضر می چرخانند سپس مهمانان را در داخل اتاقها راهنمایی و از آنان پذیرایی بعمل می آورند.

از جمله برنامه هایی که در شب حنا بندان در جمع خانمها رایج بوده وهست آئین حنایی کردن دست وپای عروس می باشد و به این قرار است که یکی از بستگان داماد گلوله کوچکی از حنا را روی کف دست راست عروس نهاده و عروس دست داست خود را بطوری که کف دست بالا باشدروی سرش قرار می دهد و پسر بچه ای باید گلوله حنا را از دست عروس ربوده وفرار کند و با این کار عقیده براین است که اولین فرزند آنها پسر خواهد شد .

پای راست عروس توسط بستگان داماد و پای چپ او توسط بستگان خودش حنا گرفته می شود سپس هر یک از زنهای مهمان بقدردلخواه کف دست خود را حنا می گیرند .

غنیمت بردن ازخانه عروس نیز در همین شب توسط خامنهایی از اقوام داماد صورت می گیرد و آن به این ترتیب است که قبل از پایان مراسم خانمها سعی می کنند وسایلی از قبیل استکان-بشقاب –کاسه و..را از خانه عروس برداشته وبا خود به خانه داماد بیاورند و عقیده بر این است که این وسایل غنیمتی سهمی از عروس بوده که از خانه پدری اش به خانه خودش انتقال داده شده است .

مراسم حنا بندان معمولا تا پاسی از شب گذشته ادامه دارد واین ضیافت با سرور و شادی و پایکوبی نیز همراه است و پس از پذیرایی و پایان مراسم خانواده داماد بر میگردند تا خود را برای مراسم فردا که روز عروسی است آماده نمایند.



10-عروس بران یا (گلین گتماغ)

فردای شب حنا بندان که روز عروس بران نامیده می شود از شور و حال فوق العاده ای برخوردار است .
در آغاز روز دوستان و آشنایان جوان داماد در خدمت بزرگان مجلس به تدارک و سامان دهی مجلس پذیرایی می پردازندو قبل از رسیدن مهمانها سفره را پهن کرده و وسایل لازم را دور آن می چینند چایی را آماده می سازند ، افراد پذیرایی کننده را مشخص    می نمایند تا اینکه مهمانها کم کم از راه می رسند .

 ابتدا با چایی از آنها پذیرایی می شود و بعد کسی که مسئول جمع آوری هدایا است با کاسه ای نقل و شکلات وارد می شود  میهمانها هر کدام مقداری از محتویات کاسه را بر می دارند و بعد هر کدام هدایای نقدی خود را که به گویش محلی (تویانه ) گفته می شود بدست او می دهند ونام خود را در گوش جمع آوری کننده هدایا می گویند واو نیز مبلغ و نام صاحب هدیه را به شخص دیگری که مسئول ثبت و نگهداری هدایا است می گوید تا آنرا در لیست خود منظور نماید پس از جمع آوری هدایا اشخاصی که وظیفه پذیرایی را به عهده دارند و به آنها (الیاق آرمی)گفته می شود جهت انجام وظیفه خود وارد اتاق می شوند .


آشپز با گرفتن انعام خود که به عنوان (سر دیگ) یا
(قازان اوسی )معروف است. مشغول کشیدن غذا می شود .
پس از صرف ناهار تعدادی از میهمانها با گفتن مبارک باد مجلس را ترک می کنندو پس از اینکه از آقایان پذیرایی شد خانم ها برای صرف ناهار در سر سفره حاضر می شوند .

نظیر چنین مراسمی نیز در خانه عروس برگزار می شود با این تفاوت که در این روز هدایای مدعوین خانه عروس جمع آوری نمی شود و به فردای آن روز موکول می شود .

پس از اینکه مراسم پذیرایی به پایان رسید مطربان مشغول نواختم موسیقی می شود و تعدادی با گرفتن دست یکدیگر به حرکات موزونی بنام (چوپی)می پردازند و معمولا از بین تماشاچیان کسانی مبلغی را به هواخواهی یکی از چوپی گیرها به دست کسی با عنوام (شاباش گو) می دهد و او نیز نام چوپی گیر و هواخواهش را اعلام میکند و این برنامه ساعتها ادامه دارد تا اینکه زمان تعویض لباس داماد فرا می رسد و داماد را با صلوات خلعت دامادی می پوشانند سپس بستگان با خوانچه و چراغ روشنایی داماد را تاخانه عروس همراهی می نمایند.


خانواده عروس با صلوات از مهمانها استقبال و با نقل و شیرینی و میوه از آنها پذیرایی می نمایند سپس شخصی یک استکان چایی دورنگ را به همراه گل و گلدان و هدیه ای از قبیل پیراهن یا پارچه داخل سینی جلو دست داماد می گذارد و بعد داماد با گرفتن اجازه از بزرگان مجلس چایی خود را می خورد و هدایای داخل سینی را برداشته و انعامی برای حامل سینی می گذارد

 سپس داماد را با اجازه بستگان عروس به اتاق عروسی می برند و با صلوات عروس وداماد به همراه آئینه و شمعدان و چراغ روشنایی تا نزدیکی اتومبیلی که قبلا آذین بندی شده همراهی می نمایند .

بقیه حاظرین در این مراسم سوار بر اتومبیلهایی که قبلا تدارک دیده شده پشت سر اتومبیل عروس حرکت می کنند ودراطراف یا بیرون شهر به گشت وشادی می پردازند سپس همه به خانه داماد می روند .


بستگان داماد (معمولا مادر و خواهران ) با شادی و ختم صلوات نقل و سکه روی سر عروس و داماد می ریزند و هر یک از حاضرین سعی می کنندکه از این نقل و سکه چیزی بدست آورند که آنرا
(مطلب مالی) می گویند و عقیده بر این است که این نقل یا سکه نصیب هر کسی شود آن شخص به مراد خود می رسد .
تا ساعتی پس از رسیدن عروس مراسم جشن و پایکوبی برقراراست سپس خانواده عروس با گفتن مبارک باد مجلس را ترک می کنند و کم کم با فرا رسیدن غروب ، مجلس (عروس بران) نیز به پایان میرسد . گاهی مراسم عروس بران هنگام شب و بعد از شام انجام میگیرد .

 

11- جهاز بران(ناهار)

فردای روز عروسی در سنقر به (روز ناهار) معروف است که در این روز ناهاری از طرف خانواده (خانه پدری ) عروس تهیه و به همراه جهیزیه عروس به خانه داماد فرستاده می شود این ناهار شامل خوراکیهایی مانند حلوا شکری - شامی کباب - سبزی - ماست- کوفته - دوغ و 000 میباشد که دعوت شدگان با همین خوراکیها پذیرایی می شوند.

در گذشته که عروس تا زمان کشیدن غذا از صحبت کردن با مدعوین خودداری می کرده تا اینکه زنان حاضر در مجلس هدیه ای به عنوان (آغز آچمه)در سر سفره به عروس داده و به این ترتیب او را وادار به صحبت ( تشکر و قدردانی) می نموده اند که این رسم سالهاست که بر چیده شده است .



12 - پا گشا یا به گویش محلی (ایاغ آچماغ )

درشب هفتم پس از عروسی پا گشایی عروس و داماد آغاز میشود اگر در روز عقد کنان پا گشایی انجام نشده باشد ابتدا در این امر خانه پدر عروس پیشقدم میشوند و عروس و داماد و تعدادی از بستگان را به خانه خود دعوت می کنند که آنرا (ییدی گجه) می گویند و غالبا در این مراسم هدایایی به عروس و داماد و گاها به بستگان دامادنیز داده میشود.
سپس بقیه اقوام به ترتیب مراسم پاگشایی را به انجام میرسانند.



13- هدایا و تحفه های بعد از عروسی

معمولا در اولین ماه رمضان بعد از عروسی هدایا و تحفه هایی از طرف خانه پدری عروس به عنوان افطاری و در اولین چله زمستانی بعد از عروسی به عنوان ( چله دانه) یا (چله یانه) و در اولین عید بعد از عروسی به عنوان عیدانه یا (بیراملوغ ) برای عروس و داماد فرستاده میشود که این هدایا و تحفه ها بیشتر شامل زیور آلات- لباس - میوه متناسب فصل و شیرینی می باشد.
بازگشت